ناهنجاری یا سنتی پسندیده ؟
ایران کشوری با کوله باری از سنتآداب و رسوم هر ملت هنجارهای پسندیده ایست که نسل به نسل منتقل شده و در بسیاری از موارد دستخوش تغییراتی مثبت یا منفی شده است . ایران ما خوشبختانه از لحاظ آداب و رسوم به خصوص جشن ها چیزی کم ندارد جشن هایی که گویا همه در ترویج دور هم بودن و با خانواده بودن شکل گرفته است از شب یلدا که آدابی پسندیده است تا عید نوروز که دقیقا بر پایه ی دید و بازدید دست جمعی شکل گرفته است یا جشن هایی که هر ماه در روزهای مخصوصی برکزار می کرده ایم مثل: خردادگان تیردادگان مهرگان
.جنگ شروع شده؟
تصویری که بزرگترها وپدر بزرگها ومادر بزرگ ها از چهار شنبه سوری به یاد دارند دخترهای دم بخت و چادر به سری هستند که با قاشق روی کاسه می زنند یا آتش هایی که در کوچه های تنگ و باریک وبرپا بوده و زنانی که دور هم جمع بودند و
...تصویری که ما از چهرشنبه سوری داریم:در واقع ما از چهارشنبه سوری تصویری نداریم چیزی که در ذهن ماست اصوات نامفهومی است که بیشتر برای اعلام جنگ استفاده می شود تا برای اعلام جشن
.برای چه کردند؟برای چه می کنیم؟
در گذشته های دور مردم بر این اعتقاد بودند که آتش پاک کننده ی بدی ها نا پاکی هاست و از آتش می پریدند تا در آغاز سال جدید شپش های خود را به آتش دهند و پاک شوند .پس در واقع این مراسم از ابتدا برای ترویج بهداشت فردی و محیطی بوده است اما امروز دیگر دیگر کسی که از روی آتش می پرد هدفش دور ریختن شپش ها نیست ! امروز جوانانی که آتش می افروزند و سر و صدا ایجاد می کنند یا در پی ایجاد آشوب و برون ریزی احساسات هستند یا به قول بسیاری: می خواهند از
جامعه ای که طردشان کرده است و عقایدشان را به سخره گرفته انتقام بگیرند و ثابت کنند اگر بخواهیم می توانیم هر آنچه هست و نیست را به آتش بکشیم .ما دیوانه ایم؟
شاید اگر برای فردی خارجی از این آیین تعریف کنیم در نگاه اول، مراسمی جالب و دوست داشتنی به نظر آیدولی وقتی متوجه خسارات و آسیب هایی شود که هر ساله با برگزاری این مراسم به جامعه وارد می شود به نظرش ما مردمانی دیوانه آییم که هر سال بدون توجه به این خسارات این آیین را به شکلی آکنده به خشونت برگزار می کنیم و به انسان هایی که در این بین دست و پا و انگشتانشان را از دست می دهند فکر نمی کنیم و هر سال شوقمان برای آتش زدن و به آتش کشیدن بیشتر می شود
اما شما قضاوت کنید ما دیوانه ایم؟



